ਮਾਪਾ ਦਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਸਵਾਲ, ਤਿੰਨ ਹਿਸਿਆਂ ਦਾ ਦੂਸਰਾ ਭਾਗ

ਓਹ ਮਾਪਾ, ਓਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਦਿਆਲੂ ਤ੍ਰਿਏਕ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕਿਹਾ, ਕਿ "ਸ਼ਾਂਤੀ ਮੇਰੀ ਹੈ," ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਹੁੰਦਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ? ਬੇਸ਼ੱਕ, ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤੀ-ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲੇ ਦੇਸ਼ਾਂ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀਪੂਰਨ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਥੇ ਉਸੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜੰਗੀ ਦੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਜੰਗੀ ਖੇਤਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਦੱਸਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਲੋਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਅਖੌਤੀ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਪੈਰੋਕਾਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਸੂਮ ਉਸ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪੰਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ ਜੋ ਇਸ ਗ੍ਰਹਿ 'ਤੇ ਕਈ, ਕਈ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਰਾਜ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਕੜ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੇਅੰਤ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਜੀ। ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮੇਰੀ ਹੈ?

ਮੈਂ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਜੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਰਾਜੇ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਮੈਂ ਪੂਰਨ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ 100%ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੁੱਖ ਝੱਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਇਤਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੇਕਰ ਉਹ ਦੁਖ ਝਲਦੇ ਹਨ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਵਧੇਰੇ ਉਚੇ ਸੰਸਾਰ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਪਰ ਉਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਾਰੇ ਇੰਨੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਰ ਵੀ ਜਾਣ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਜਾਣਗੇ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੁੱਖ ਝੱਲਣ, ਉਹ ਨਰਕ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਣਗੇ - ਉਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਾਰੇ ਨਹੀਂ। ਤਾਂ ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਬਿਲਕੁਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ... ਇਸਦਾ ਅੱਧਾ ਜਾਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਹਿੱਸਾ ਮੈਨੂੰ ਨਰਕ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸ੍ਰੀਮਾਨ ਜੀ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਕਿਉਂ ਕਿਹਾ, "ਵਿਸ਼ਵ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੁਹਾਡੀ ਹੈ," ਭਾਵ ਵਿਸ਼ਵ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮੇਰੀ ਹੈ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇੰਝ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਮਨੁੱਖੀ ਗੁਣ, ਮਨੁੱਖੀ ਸਵਾਲ, ਮਨੁੱਖੀ ਤਰਕ, ਮਨੁੱਖੀ ਉਮੀਦ, ਮਨੁੱਖੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਮਨੁੱਖੀ ਹਮਦਰਦੀ ਹੈ। ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦਇਆ ਕਰੋ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਾਓ।

ਤਾਂ ਮਾਪਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ, ਆਪ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਰਮ-ਮੁਕਤ ਹੋ। ਖੁਸ਼ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਦਿਆਲੂ ਨਹੀਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਬੱਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਦਿਓ।" ਓ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਜੀ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਸ ਲਈ ਧੰਨਵਾਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਬਹੁਤ ਧੰਨਵਾਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈ, ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਲੋੜ ਹੈ। ਬੱਸ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ... ਫਿਰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰੋ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਆਰ ਤੋਂ। ਇਹ ਦੂਜੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਕੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਝੱਲਣਾ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ - ਉਨ੍ਹਾਂ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਨ ਲਈ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜੋ ਜੰਗੀ ਖੇਤਰਾਂ, ਸੋਕੇ ਅਤੇ ਹੜ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਅਣਜਾਣ, ਅਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਪਿਤਾ ਜੀਓ, ਜਾਂ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇੰਨੀ ਬੇਰਹਿਮ, ਇੰਨੀ ਬੇਰਹਿਮ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚੇ।

ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਪਿਤਾ ਜੀ। ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੱਧਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਝੱਲਦੇ ਦੇਖਦੀ ਹਾਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੂਸਰੇ ਦਰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਦਰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸੇ ਤਾਲ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ - ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਖੇਤਰ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਖੇਤਰ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਾ ਖੇਤਰ - ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਾਫ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਾਂਤ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਜੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਿਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਆਰ ਲਈ ਬਹੁਤ ਧੰਨਵਾਦੀ ਹਾਂ, ਦਿਲੋਂ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ। ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੈਂ ਆਭਾਰੀ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਉਸੇ ਤਾਲ ਨਾਲ ਧੜਕਣਾ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਹੈ - ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਮੇਰੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ। ਇਥੋਂ ਤਕ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਸੜਿਆ-ਗਲ‌ਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੀੜੇ-ਮਕੌੜੇ, ਕੀੜੀਆਂ ਆਦਿ ਦੁਆਰਾ ਖਾਧਾ ਗਿਆ ਦੇਖਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਲਈ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਰੁੱਖ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਰੁੱਖ ਦੇ ਕਿਸੇ ਬਿਹਤਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਧਰਵਾਸ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਬਚਾਅ ਕੇਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਖੁਆਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮਾੜੇ ਕਰਮ ਵਿਰਸੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੋ ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਖਾਣ ਲਈ ਹੋਰਨਾਂ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ। ਮੇਰਾ ਮਤਲਬ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਤਲਬ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਰੇ ਗਏ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਸ ਦੇ ਕਰਮ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੇਖਭਾਲ ਵਿੱਚ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੋਰਨਾਂ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਤਲ-ਕੀਤੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਖੁਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਹੋਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਦਤਰ ਹੁੰਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ ਬਿਹਤਰ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਤਲ ਕਰਨ ਦੇ, ਮਾਰਨ ਦੇ ਕਰਮ ਘੱਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕਤਲ-ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਮਾਸ ਜੋ ਉਹ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਉਹ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਬਿਹਤਰ ਹੋਣਗੇ ਜਾਂ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਆਜ਼ਾਦ ਵੀ ਹੋਣਗੇ।

ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਜੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਪਤਾ ਹੈ। ਬਸ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਅਜੇ ਵੀ ਪੀੜਤ ਹੈ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੋ ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਹੁਣ ਇੰਨਾ ਬੁਰਾ ਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਹਮਦਰਦੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਲਈ ਹੋਰ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਂ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਰਹਿਤ ਨਾ ਹੋਵਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸੁਪਰੀਮ ਮਾਸਟਰ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਜਾਨਣੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਣੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ, ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਨਸਾਨ ਬਣੇ ਰਹਿਣ, ਵਧੇਰੇ ਦਿਆਲੂ, ਵਧੇਰੇ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ, ਵਧੇਰੇ ਉਦਾਰ-ਚਿਤ, ਵਧੇਰੇ ਹਮਦਰਦ ਬਣਨ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਣ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਣ। ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਸੁਪਰੀਮ ਮਾਸਟਰ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ 'ਤੇ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਨਾ ਜਾਣਦੀ ਹੋਵਾਂ, ਮੈਂ ਇਸ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਹੈ ਕਿ ਕਈ ਵਾਰ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਵੀ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਮਾੜਾ ਨਤੀਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਜੀ? ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇਸ ਭੌਤਿਕ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।

ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਨਾਸ਼ੁਕਰਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਪਿਤਾ ਜੀਓ। ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧੰਨਵਾਦੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਹੀ ਕਰਾਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਅੰਦਰਲੀ, ਬਾਹਰਲੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਾਂ - ਹਰ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਜੀਓ। ਮੈਂ ਜੋ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹਾਂ ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ, ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹਾਂ, ਸੰਪੂਰਨ ਹਾਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਪਰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਜੀਵ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਵੀ ਬਹੁਤ ਧੰਨਵਾਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੁਆਰਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਆਰ ਦੁਆਰਾ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਜੇ ਵੀ ਦੀਖਿਆ ਲੈਣ, ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਸਮਝਣ ਅਤੇ ਘਰ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਜੀ। ਜੋ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਿਵੇਂ ਅੱਧ-ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਸ ਅਸ਼ਾਂਤ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਂਦਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਮੇਰੀ ਸਰੀਰਕ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੰਤ ਬਣਾਇਆ।

ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਮਿਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦਾ ਇਹ ਮੁਬਾਰਕ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਡਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਲਈ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਬੇਚੈਨ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੀ ਧੰਨਵਾਦੀ ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਜੀ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ "ਲਾਲਚੀ" ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੁਧਾਰਿਆ ਜਾਵੇ - ਕਿ ਮੈਂ ਬੇਚੈਨ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗੀ, ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸਹਿਣ ਕਰਾਂਗੀ। ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਜੀ। ਜੇ ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਹੋਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ। ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇਵੋ। ਮੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਓ। ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਸ਼਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ। ਇਹੀ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦਰਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਜੀ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਮੁਆਫ ਕਰ ਦੇਵੋ।

ਮੈਂ ਨਹੀਂ... ਮੈਂ ਸੱਮਝਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਨਾਸ਼ੁਕਰਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕਾਬੂ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਓ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰੋ। ਪਰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਾ ਦੱਸੋ, ਮੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਭੁੱਲਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਨਾ ਦਿਓ ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਝੱਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਸਾਂਝਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹਾਂਗੀ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਜੀ? ਮੈਂ ਤੁਸੀਂ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਪਿਆਰ ਹੋ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦਿਆਲੂ ਹੋ, ਅਤੇ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਹੋਰ, ਹੋਰ ਵੱਧ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ... ਮੇਰਾ ਮਤਲਬ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛੋ ਜਾਂ ਉਮੀਦ ਕਰੋ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੀ ਧੰਨਵਾਦੀ ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਜੀ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਦੂਸਰੇ ਦਰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਮੈਂ ਦਰਦ ਕਿਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਕਰਾਂ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭਾਵੁਕ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਬਸ ਆਰਾਮ ਕਰਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਰੁਕਾਂਗੀ। ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾ ਜੀਓ, ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ... ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ।

Photo Caption: “ਸੁੰਦਰਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਖਾਵੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਪਿਛਲੇ ਵਿਹੜੇ ਦਾ ਕੋਨਾ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ”