Дэлгэрэнгүй
Татаж авах Docx
Дэлгэрэнгүй уншаарай
Хайр ч бай, нөхөрлөл ч бай салахуй дор хоёр талын сэтгэл өдөр шөнөгүй санагалзан шанална. Нэг газар нь бороо орж, нөгөөд нь нар хурц ээв чиг сэтгэл нь хагацал шаналлаар дүүрэн хэвээр. Намайг энд байхад чи өөр тэнгэрийн дор байна, хайрт минь! Өдөр шөнөгүй хүлээн санаж, Өр зүрх минь ямагт тайван бус! Чинийх ч мөн бидний мянган бээрийн учралын төлөө тэмүүлнэ. Үүлэнд хүрэх гэж өндийн босох уул шиг гүн харуусал! Чиний минь байгаа тэртээд нар жаргана Харин энд үдшийн бороо гол мөрнийг минь дүүргэнэ Хаашаа ч харсан нэг хүнийг үгүйлэхгүй байж чадахгүй нь Нар жаргахад агуйн хавиар сарьсан багваахай нисэлдэнэ. Баяртай гэж хэлэхэд Зөөлөн сэвшээ салхи дурамжхан Хол байхад бие биеэ бодож л хугацааг өнгөрөөхөөс өөр аргагүй. Ганцаардсан хүнд хөнжил хүртэл дулаан биш Хайрын өвчинд шаналсан шөнө Толгойгоо гунигийн гар дээр тавин амарна. Эцэс төгсгөлгүй цаг хугацаа, хязгааргүй орон зайн дунд хайрын өнгө хэзээд хүний сэтгэлийг татдаг. “Цаг хугацааны өнгө хөх биш, Цаг хугацааны өнгө гүн ягаан. Цаг хугацааны үнэр хурц биш, Цаг хугацааны үнэр анхилуун зөөлөн.” Хайр үл тасран, үл хичээн оршдог. Энэ нь хөгжмийн аялгууны түрлэг бүрд, үе үеийн гэрэл сүүдэр бүрд, хувь хүн бүрийн ойлголтын өнцөг бүрд туссан байдаг. Өнөө өглөө нэгэн шувуу сэвэлзэн үлээх салхинд Хаврын анхилуун дулааныг угтан цангинуулан тодхон жиргэж байна Эртний өнгөрсөн үе унтаагүй, хааны ордны хайрт Хатагтай минь! Цаг хугацааны өнгийг шингээсэн үүл, тэнгэрийг би танд чимээгүйхэн өргөе. Цаг хугацааны өнгө хөх биш, Цаг хугацааны өнгө гүн ягаан. Цаг хугацааны үнэр хурц биш, Цаг хугацааны үнэр анхилуун зөөлөн. Үзэсгэлэнт туг үсээ алтан чинжаалтай илгээж, Тэртээ алсаас хаандаа ичимхийрэн үйлчилдэг байв. Хэзээ ч гомдож үзээгүй хуучны жинхэнэ хайртаасаа хагацахдаа Түүнийг сэтгэлээр унагаснаас өөрийгөө нуусан нь дээр гэж тэр үзэв. Хэдийгээр дотно харилцаа тасарсан ч хайр анхилуун үнэрээ үүрд хадгална. Цаг хугацааны үнэр анхилуун зөөлөн, Цаг хугацааны өнгө гүн ягаан. Цаг хугацааны үнэр хурц биш, Цаг хугацааны өнгө зөөлөн хөх. Сэтгэл догдлуулам өргөн уудам огторгуйн дор бид Диваажингийн гайхамшигт амьдралыг биширдэг. Хязгааргүй сансар огторгуйн гүнд нэвтрэн харна гэдэг хүмүүн бидний оршихуй хаанаас эхэлж, хаашаа хүрэхийг талархалтайгаар тунгаан бодохтой адил билээ. “Ертөнц бол эхлэлгүй тойрог Хаана төгсдөгийг нь хэн ч мэдэхгүй.” Өнгөрсөн, ирээдүй аль аль нь шингэсэн байдаг тул өнөөдөртөө баярлацгаая. Үнэндээ энэ бол төгсгөлгүй тойрог. Ертөнц бол эхлэлгүй тойрог хаана төгсдөгийг нь хэн ч мэдэхгүй. Эхлэлгүй тойргийн хаана зогсож буйгаас хамаг бүхэн хамаарна. Хаана төгсдөгийг нь хэн ч мэдэхгүй. Харин та өөрийгөө жижиг гэж бодож байгаа бол жижиг гэсэн үг ердөө биш шүү. Энэ бол жижигхэн нэгэн. ла ла ла ла ла ла. Өөр хэн нэгний хувьд чи том шүү. Зүрх сэтгэл ямагт эв эеийн хэмнэлд найддаг ч амьдрал үргэлж салалтыг авчирдаг. Үлдсэн зүйл гэвэл өнгөрсөн өдрүүдийг дурсан санах мөчүүд юм даа. “Зүүдэндээ л бие биетэйгээ учирмаар байна Хайр чинь тун эелдэг байсан сан Хором мөчүүд маань халуун догдлол байсан сан.” Цаг хугацаа урсаж, хайртдаа хүрэх боломжгүй хэвээр, уйтгар гунигтай борооны дуслуудын дунд амьдрал үргэлжилсээр. Чи шувууны сүүдэр шиг Хэдэн зуун аймгийг туулан дүүлэн ниснэ Би шөнийн мананд автана Мартагдсан шөнө рүү уусан алсарна! Чи сарны гэрэл мэт Алсын замыг гэрэлтүүлнэ Би өглөөний од шиг Хуучирч, бүүдийжээ! Эрт дээр үеэс чи эргэн ирсэн атал Хайр яагаад үүл мэт түр зуурхан юм бэ? Зүүдэндээ л бие биетэйгээ учирмаар байна Хайрын үгс маш энгийн Ихэд танил дулаахан гар Цаг хугацаа, цаг хугацаа минь! Ганцаардсан шөнө хайрын сүүдрийг тайвшруулна Зүүдэндээ л бие биетэйгээ учирмаар байна Хайр чинь тун эелдэг байсан сан Хором мөчүүд маань халуун догдлол байсан сан. Чи яг л нар шиг Алдрын мөрийг тусгана Би яг л цахирмаа цэцэг шиг зожигдуу, үнэр ч үгүй болжээ! Чи яг л голын эргээс урсан одох гатлага онгоц шиг Харин би өвлийн борооны горхийг дагаж Эзгүй толгодын энгэрээр гунигтай алхана.
